بسم الله الرحمن الرحیم در مواردی که حد شرعی قتل بیان شده است سوال این است که مجری حکم قتل چه کسی است و آیا هر مومنی میتواند حکم را اجرا کند در باره اکثر احکام گفته شده که تنها حاکم شرع می تواند حکم را اجراء کند [1] که محل تامل است .اما بر خلاف قاعده کلی در برخی موارد گفته شده هر مومنی که شنید میتواند متهم را بکشد ساب النبی : علامه و شهید دارند : و سابّ النبيّ صلّى اللّٰه عليه و آله أو أحد الأئمّة عليهم السّلام يقتل، و يحلّ لكلّ من سمعه قتله، مع الأمن عليه و على ماله و غيره من المؤمنين، لا مع الضرر.[2]شهید ثانی : و سابّ النبيّ أو أحد الأئمّة عليهم السلام يقتل و لو من غير إذن الإمام، ما لم يخف على نفسه أو ما له أو على مؤمن .[3] در مورد مرتد هم گفته شده است که هر کس شنید میتواند متهم را بکشد علامه : المرتدّ إن كان عن فطرة و كان ذكرا بالغا عاقلا وجب قتله، و لو تاب لم تقبل توبته. و يتولّى قتله الإمام، و يحلّ لكلّ سامع قتله.[4]مدنی : لا اشكال نصا في انه يجوز قتل المرتد لكل من سمع منه تكذيب النبي (ص) [5]و ظاهرا به روایات زیر تمسک شده است [6]٢١ - عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ اِبْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ سَالِمٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ: أَنَّهُ سُئِلَ عَنْ رَجُلٍ شَتَمَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَقَالَ «يَقْتُلُهُ الْأَدْنَى فَالْأَدْنَى قَبْلَ أَنْ يُرْفَعَ إِلَى الْإِمَامِ».[7]٣٥٤٦ - رَوَى هِشَامُ بْنُ سَالِمٍ عَنْ عَمَّارٍ السَّابَاطِيِّ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ يَقُولُ: «كُلُّ مُسْلِمٍ بَيْنَ مُسْلِمَيْنِ [8]ارْتَدَّ عَنِ

بسم الله الرحمن الرحیمکاشف الغطاء : و منها: صوم ستّة أيّام بعد عيد الفطر، و تركه أولى.[1]در عروه آمده و منها: صوم ستّة أيّام بعد عيد الفطر بثلاثة أيّام أحدها العيد [2] خميني: في استحباب صومها بالخصوص تأمّل[3]فاضل : في استحبابه بالخصوص إشكال كبعض ما قبله.[4]ظاهرا مستند این مسئله دو رایت در این مورد است اول : خبر الزهدي: وَ أَمَّا الصَّوْمُ الَّذِي صَاحِبُهُ فِيهِ بِالْخِيَارِ فَصَوْمُ يَوْمِ الْجُمُعَةِ وَ الْخَمِيسِ وَ صَوْمُ الْبِيضِ وَ صَوْمُ سِتَّةِ أَيَّامٍ مِنْ شَوَّالٍ بَعْدَ شَهْرِ رَمَضَانَ وَ صَوْمُ يَوْمِ عَرَفَةَ وَ صَوْمُ يَوْمِ عَاشُورَاءَ فَكُلُّ ذَلِكَ صَاحِبُهُ فِيهِ بِالْخِيَارِ إِنْ شَاءَ صَامَ وَ إِنْ شَاءَ أَفْطَرَ[5]روایت طبق نظر مجلسی ضعیف است [6] که با ادله من بلغ البته با اختلاف مبنی درست می شود و در این روایت به صورت مطلق شش روز ماه شوال بعد از ماه رمضان را مستحب شمرده است لما رواه العامة عن رسول اللّٰه صلّى اللّٰه عليه و آله أنّه قال: (من صام رمضان و أتبعه بستّ من شوّال فكأنّما صام الدهر) [7]این روایت هم مطلق است و شش روز بعد از رمضان را مستحب شمرده است و إطلاق تلك الأخبار يقتضي عدم الفرق بين كون الستة متصلة بالعيد أو منفصلة عنه، [8]اما از طرفی روایت دیگری داریم که از روزه گرفتن سه روز بعد از عید فطر و قربان نهی شده است دوم : 2- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْمُكَارِي عَنْ زِيَادِ بْنِ أَبِي الْحَلَّالِ قَالَ قَالَ لَنَا أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع لَا صِيَامَ بَعْدَ الْأَضْحَى ثَلَاثَةَ أَيَّامٍ وَ لَا بَعْدَ الْفِطْرِ ثَلَاثَةَ أَيَّامٍ إِنَّهَا أَيَّامُ أَكْلٍ وَ شُرْبٍ.[9]از لحاظ سند این روایت ه

بسم الله الرحمن الرحیمقاعده کلی که البته بدون استثناء نیست این است که بین نماز و روزه تلازم وجود دارد یعنی هرگاه نماز شکسته باشد نباید روزه گرفت و هر وقت نماز تمام باشد می توان روزه گرفت .عروه : إذ المدار في تقصير الصوم على تقصير الصلاة فكلّ سفر يوجب قصر الصلاة يوجب قصر الصوم و بالعكس [1]طبق قاعده کلی فردی که در روز به مسافرت می رود باید نمازش را شکسته بخواند و فرقی نمی کند که از شب قبل قصد مسافرت داشته باشد یا خیر و بنا بر این ، طبق قاعده این فرد نمی تواند روزه بگیرد . اما برخی این مورد را از استثنائات قاعده دانسته اند و گفته اند اگر از شب قصد مسافرت نداشته باشد با اینکه نمازش شکسته است اما میتواند یا باید روزه بگیرد .عروه : و كذا يصح الصوم من المسافر إذا سافر بعد الزوال كما أنّه يصح صومه إذا لم يقصر في صلاته كناوي الإقامة عشرة أيّام، و المتردد ثلاثين يوما، و كثير السفر، و العاصي بسفره. [2]بدون قید نوشته اند اگر مسافر بعد از ظهر مسافرت کند روزه او صحیح است و از مفهومش استفاده می شود که اگر قبل از ظهر مسافرت کند روزه اش مطلقا اشکال دارد .زنجانی : مسأله 1730- در ماه رمضان اگر روزهدار از شب در فكر سفر نباشد- حتى به نحو ترديد- و در روز مسافرت كند بايد روزه را تمام كند، چه پيش از ظهر سفر كند، چه بعد از ظهر، و چنانچه از شب در فكر سفر باشد اگر بعد از ظهر مسافرت كند بايد روزه را بگيرد، و اگر پيش از ظهر مسافرت كند، وقتى به حد ترخص برسد مىتواند روزه را بخورد- و صحّت روزهگرفتن محلّ اشكال است[3] خوئى، تبريزى: در صورتى كه از شب نيت سفر داشته باشد روزهاش باطل مىشود و الا بنا بر احتياط واجب روزه را تمام كند و بعداً قضا كند (تبريزى: بعداً قضا لازم نيست)[4]شیخ طوسی : و م